Van berghelling naar bollenveld
De gewone hyacint, Hyacinthus orientalis, groeit wild van het zuiden van Turkije via Syrië en Libanon tot in het noorden van Israël. In de zestiende eeuw kwam de plant naar het westen. Het geslacht telt maar drie soorten, en bijna alle hyacinten in de handel stammen van deze ene soort af. De naam gaat terug op de Griekse mythe over Hyakinthos, een jongeman die in een bloem veranderde.
In de achttiende eeuw werd de hyacint in de Lage Landen een rage: in Nederland werden toen al meer dan tweeduizend rassen gekweekt. Waar de wilde plant een losse tros draagt, zitten bij moderne rassen veertig tot honderd bloempjes dicht opeen op één aar. De kleuren gaan van blauw, paars en wit tot roze, rood en lichtgeel.
In Frankrijk wordt de geur zelfs in parfum gebruikt.
Een bol die in de winter bloeit
De hyacint is een van de populairste bollen om te vervroegen. Kwekers houden de bollen eerst een tijd koel en donker, zodat ze denken dat de winter voorbij is. Daardoor kun je rond de kerst of in januari al een bloeiende hyacint in huis hebben, weken voordat hij buiten in de tuin zou opkomen.
- Zet een bloeiende hyacint op een koele, lichte plek; in een warme living is hij snel uitgebloeid.
- Houd de potgrond licht vochtig, nooit nat.
- Draai de pot af en toe, dan groeit de stengel recht.
Handschoenen en huisdieren
De bollen bevatten oxaalzuur en kunnen een lichte huidirritatie geven. Draag dus handschoenen als je ze verpot of in de tuin plant, zeker met een gevoelige huid. Alle delen van de plant gelden als giftig bij inslikken, voor mensen en dieren. De ASPCA meldt bij honden, katten en paarden hevig braken, diarree die soms bloederig is, sufheid en trillen.
Heeft een kind of huisdier van een bol gegeten, bel dan het Antigifcentrum op 070 245 245 of je dierenarts.
Na de bloei kun je de bol in oktober in de tuin zetten. Hij komt de volgende lentes terug, al wordt de tros meestal losser.