Een Belg die rozen schilderde
Pierre-Joseph Redouté werd geboren in Saint-Hubert, in de Ardennen. Hij werkte als hofschilder voor Marie-Antoinette en later voor keizerin Joséphine, die in de tuinen van Malmaison een grote rozenverzameling aanlegde. Redouté maakte er meer dan tweeduizend plantentekeningen, en zijn rozenplaten worden nog altijd gedrukt op kaarten en posters.
Wie nu een oude roos koopt, kijkt vaak naar een ras dat hij al heeft getekend.
Oude rozen en moderne rozen
Bij wilde rozen, zoals de hondsroos in onze hagen, heeft een bloem vijf kroonbladen. De gevulde bloemen van tuinrozen zijn het werk van eeuwen kweken. Twee oude groepen zijn nog steeds te koop:
- Gallica-rozen (Rosa gallica) groeien wild van het zuiden van ons werelddeel tot in de Kaukasus, blijven laag en verdragen strenge vorst.
- Alba-rozen (Rosa × alba) zijn hoge struiken met blauwgroen blad, bloeien wit of lichtroze en staan ook in halfschaduw goed.
Moderne theehybriden en trosrozen bloeien langer, vaak in golven tot de herfst, maar vragen meer zorg.
Rozen in de tuin
Een roos wil zon, voedzame grond en lucht rond het blad, want vocht dat blijft hangen bevordert schimmels zoals sterroetdauw. Wortelnaakte rozen plant je in de rustperiode, tussen het vallen van het blad en het voorjaar. De zware snoei gebeurt in het vroege voorjaar, als de strengste vorst voorbij is: knip dood en dun hout weg en kort de sterke takken in tot boven een naar buiten gerichte knop.
Doorbloeiende rassen geven meer bloemen als je verwelkte bloemen tijdens de zomer wegknipt.
Snijrozen thuis
Een bos rozen blijft een week of langer fris als je de stelen schuin inkort, het blad onder de waterlijn verwijdert en de vaas wekelijks uitwast. Zet ze niet op de vensterbank boven de verwarming. Fijn voor wie dieren heeft: de ASPCA rekent rozen tot de niet-giftige planten voor honden, katten en paarden.
Alleen de stekels verdienen wat voorzichtigheid.