Uit de Zuid-Afrikaanse heuvels
De gerbera hoort bij de composietenfamilie (Asteraceae), dezelfde familie als de zonnebloem en het madeliefje. Het geslacht draagt de naam van Traugott Gerber, een Duitse plantkundige en een vriend van Linnaeus. De gerbera's in een Belgische bloemenwinkel zijn bijna altijd Gerbera × hybrida, een kweekvorm die ontstond door twee Zuid-Afrikaanse soorten te kruisen: Gerbera jamesonii en Gerbera viridifolia.
De eerste groeit wild in Mpumalanga, Limpopo en Eswatini en prijkt zelfs op de vlag van Mpumalanga.
Uit die kruising kwamen duizenden rassen voort, in wit, geel, oranje, rood en roze, vaak met een donker of juist groen hart. Blauw en paars horen niet bij het palet van de soort: zie je zulke kleuren, dan is de bloem geverfd.
Wat je eigenlijk in handen hebt
Een gerbera lijkt één bloem, maar het is een hoofdje vol kleine bloempjes. De brede gekleurde stroken aan de buitenkant heten lintbloemen, het hart bestaat uit piepkleine buisbloempjes. De maat loopt sterk uiteen: minirassen meten zo'n 7 centimeter, grote rassen rond de 12. Wereldwijd staat de gerbera op de vijfde plaats bij de snijbloemen, na de roos, de anjer, de chrysant en de tulp.
Zo houd je hem fris
- Snijd de stelen thuis met een scherp mes een paar centimeter in.
- Kies een vaas met maar een laagje water, want een harige gerberasteel rot sneller in diep water.
- Zet de bloemen niet naast de verwarming of in volle zon.
- Ververs het water om de twee dagen en snijd dan opnieuw een stukje af.
Met die zorg blijft een bos gerbera's een week tot tien dagen mooi.
Gerbera en huisdieren
De ASPCA, de Amerikaanse dierenbeschermingsorganisatie met een eigen gifcentrum, zet Gerbera jamesonii op de lijst van planten die niet giftig zijn voor honden, katten en paarden. Voor een huis met een kat is een gerbera dus een zorgeloze keuze. De bloem wordt traditioneel geassocieerd met vrolijkheid en past daardoor goed bij Moederdag, in het grootste deel van België op de tweede zondag van mei en in Antwerpen op 15 augustus.