Een tropisch geslacht met Vlaamse wortels
Begonia's groeien in het wild in vochtige, warme bossen van Afrika, Azië en Midden- en Zuid-Amerika. Met meer dan duizend soorten hoort Begonia bij de grootste plantengeslachten. De naam eert Michel Bégon, een Franse koloniale bestuurder; de botanicus Charles Plumier gaf hem die eer.
In de tweede helft van de 19de eeuw groeide de begoniateelt in Lochristi en omgeving uit tot een belangrijke tak van de tuinbouw, en er zijn daar nog steeds veel kwekerijen. Van na de Tweede Wereldoorlog tot in de jaren tachtig trok het begoniafestival van Lochristi bezoekers van heinde en ver. Bekender nog is het bloementapijt op de Grote Markt van Brussel: om de twee jaar, rond 15 augustus, leggen vrijwilligers er een tapijt van bijna een miljoen bloemen, meestal begonia's, omdat die lang goed blijven en in veel kleuren bestaan.
Welke begonia heb je?
- De ijsbegonia (Semperflorens-groep): laag, met talloze kleine bloempjes, voor perken, bakken en graven.
- De knolbegonia (Begonia × tuberhybrida): grote, vaak gevulde bloemen en een knol die je kunt bewaren.
- De Elatior-begonia: een bloeiende kamerplant met glanzend blad.
- De Rex-begonia: gekweekt om het getekende blad.
Verzorging
De meeste begonia's houden van halfschaduw; felle middagzon verbrandt het blad. Houd de grond licht vochtig en zorg dat overtollig water weg kan, want een knol rot snel. Zet tuinbegonia's pas buiten na de IJsheiligen, half mei, en haal knollen in oktober binnen voor de eerste vorst.
Giftig voor huisdieren
Volgens de ASPCA bevatten begonia's oplosbaar calciumoxalaat, vooral in de ondergrondse delen. Bij katten en honden kan dat braken en speekselen veroorzaken. Bewaar knollen dus buiten bereik, en bel bij twijfel het Antigifcentrum (070 245 245) of je dierenarts.