De wilde bosrank
Clematis vitalba is een houtige klimplant uit de ranonkelfamilie die in België algemeen voorkomt, vooral op kalkrijke en voedselrijke grond. Je vindt hem in hagen, op bosranden en langs spoorwegtaluds, waar hij tot vele meters hoog door struiken en bomen klimt. Hij bloeit van juni tot augustus met pluimen kleine, geurende, roomwitte bloemen.
Daarna volgen vruchtjes met lange, veerachtige staarten, die in de winter als grijze plukken in de hagen hangen. Oude volksnamen zijn onder meer heggenwurger, smookhout en vuurkruid.
Wilde soort of tuinclematis?
De grootbloemige clematissen in het tuincentrum zijn andere soorten en hun kruisingen. Ze hebben bloemen tot twintig centimeter breed, in wit, roze, rood, paars en blauw. Wat ze gemeen hebben: ze klimmen met hun bladstelen, die zich om dunne steunen winden. Een kale muur is dus niet genoeg; span gaas, draad of een klimrek.
Snoeien in drie groepen
Hoe je een tuinclematis snoeit, hangt af van het bloeimoment:
- Groep 1, de vroege bloeiers zoals de bergclematis: snoei alleen na de bloei als hij te groot wordt.
- Groep 2, grootbloemigen die eind mei of juni bloeien: knip ze eind winter licht terug tot een stevig knoppenpaar.
- Groep 3, de zomer- en herfstbloeiers: knip ze eind winter kort, tot ongeveer dertig centimeter boven de grond.
De wilde bosrank snoei je naar behoefte; hij groeit krachtig genoeg om een stevige knipbeurt te verdragen.
Een koele voet
Clematissen willen de kop in de zon en de wortels in de schaduw. Leg platte stenen rond de voet of zet er lage vaste planten bij. Grootbloemige rassen plant je enkele centimeters dieper dan ze in de pot stonden. Treft clematisverwelking de plant, dan kan ze vanuit de ondergrondse knoppen opnieuw uitlopen.
Prikkelend sap
Het sap bevat protoanemonine en irriteert huid en slijmvliezen. De ASPCA noemt clematis giftig voor honden, katten en paarden, met kwijlen, braken en diarree. Draag handschoenen bij het snoeien.