Kleur uit kleinere soorten
De witte Zantedeschia aethiopica heeft nooit een rood schutblad. Rode calla's stammen af van kleinere soorten uit zuidelijk Afrika, zoals Z. rehmannii, die van nature roze tot roodachtig kleurt, en de goudgele Z. elliottiana. Door die soorten en hun verwanten te kruisen, ontstonden de rode tinten die je nu ziet: van oranjerood en scharlaken tot wijnrood en bijna zwart bordeaux.
Er is nog een groot verschil met de witte calla. De klassieke witte soort groeit uit een vlezige wortelstok en houdt van natte voeten. De gekleurde calla's groeien uit een knol en willen grond die wel vochtig is, maar niet drassig. Ze zijn ook gevoeliger voor vorst.
Een rode calla in pot
Rode calla's worden veel als pot- en terrasplant verkocht. Zo krijg je ze aan het bloeien:
- Plant de knol in het voorjaar, als er geen nachtvorst meer dreigt, een vijftal centimeter diep in goed doorlatende potgrond.
- Zet de pot op een lichte plek, in de zon of in lichte schaduw.
- Geef matig water tot er blad verschijnt, daarna regelmatiger.
- Bloei volgt doorgaans in de zomer, van juni tot augustus.
Overwinteren
Wanneer het blad in het najaar geel wordt, minder je het water. Haal de pot voor de eerste vorst binnen, of graaf de knol op, laat hem een paar dagen drogen en bewaar hem droog en vorstvrij, bijvoorbeeld in een kelder. In het voorjaar plant je hem opnieuw. Zo bloeit dezelfde knol meerdere jaren.
In het boeket
Een paar rode calla's in een hoge glazen vaas zijn genoeg om een kamer te kleden. Donkerrood past bij een herfstboeket met bessen of bij een feestelijke tafel in december, helderrood bij een zomerse verjaardag. Hou het water laag, want ook deze stelen worden zacht als ze diep in het water staan.
Rode calla's bevatten net als witte calciumoxalaatkristallen. De ASPCA noemt de calla giftig voor honden en katten: ze kunnen een branderige mond, kwijlen, braken en moeite met slikken krijgen. Een nierprobleem zoals bij echte lelies veroorzaakt de calla niet.