Een ontdekking op Hispaniola
De eerste fuchsia die de wetenschap beschreef, was Fuchsia triphylla. De Franse plantkundige Charles Plumier vond hem rond 1696 op het Caribische eiland Hispaniola en noemde het geslacht naar de Duitse botanicus Leonhart Fuchs. Intussen kent men ruim honderd soorten, de meeste uit Zuid-Amerika, enkele uit Midden-Amerika, Mexico, Nieuw-Zeeland en Tahiti.
In hun thuisland worden de bloemen vooral door kolibries bezocht. Ook de kleur fuchsia dankt zijn naam aan de plant.
Een bloem in drie delen
Een fuchsiabloem hangt aan een dun steeltje. Bovenaan zit een buisje, daaronder spreiden vier smalle kelkbladen zich uit, en in het midden hangt een klokje van vier bredere kroonbladen. Elk deel kan een eigen kleur hebben, van wit en roze tot rood, paars en oranje. Het aantal gekweekte rassen loopt in de duizenden; de meeste zijn steriele hybriden.
Zomer op het terras
- Zet de plant buiten na de laatste nachtvorst.
- De meeste fuchsia's houden van halfschaduw of ochtendzon; de triphylla-groep wil meer zon.
- Houd de potgrond gelijkmatig vochtig, zonder dat er water in de schotel blijft staan.
- Geef in het groeiseizoen regelmatig voeding.
- Een fuchsia is geen snijbloem en hoort eerder op het terras dan in de woonkamer.
De winter door
De meeste fuchsia's verdragen geen vorst. Breng ze in de herfst, voor het eerst gaat vriezen, naar een koele maar vorstvrije ruimte, zoals een kelder of een garage die niet bevriest, en geef dan maar af en toe wat water. In het voorjaar zet je ze lichter en warmer. Een uitzondering is Fuchsia magellanica: deze soort uit het uiterste zuiden van Zuid-Amerika, zijn witte vorm 'Alba' en een aantal hybriden ervan zijn in de Benelux redelijk winterhard en blijven in de tuin staan.
Na de bloei kunnen er donkerrode bessen verschijnen, die eetbaar zijn. Huisdieren lopen geen gevaar: de ASPCA noemt Fuchsia triphylla niet giftig voor honden, katten en paarden.