Een steppeplant uit de anjerfamilie
Wat de bloemist gipskruid noemt, is botanisch Gypsophila paniculata, het pluimgipskruid. Het behoort tot dezelfde familie als de anjer. De plant komt van de steppen in het midden en oosten van ons continent en groeit graag op neutrale tot kalkrijke bodem; de geslachtsnaam betekent letterlijk gipsminnend.
Volwassen wordt hij ongeveer 1,2 meter hoog en even breed, met fijn vertakte stelen vol piepkleine bloemetjes in de zomer.
Voor bloemisten is gipskruid onmisbaar als achtergrond voor grotere bloemen, en Peru exporteert er grote hoeveelheden van. Engelstaligen kennen het als baby's breath.
In de vaas
Een bos gipskruid gaat een tot twee weken mee. Geef de stelen een schuine snede en zet ze in een schone vaas met fris water. Vervang dat water geregeld: de bloempjes ruiken lichtjes naar zure melk, en in oud water wordt die geur sterker. De oude bewering dat gipskruid sterk en aangenaam geurt, klopt dus niet.
Drogen
Gipskruid is een van de makkelijkste droogbloemen. Bind een handvol stelen samen en hang ze met de kopjes naar beneden in een donkere, droge ruimte, zoals een zolder. Binnen een week is alles gedroogd en het blijft maandenlang mooi, in een kransje of in een rouwstuk met droogbloemen.
In de tuin
- Geef volle zon en goed doorlatende, neutrale tot kalkrijke grond.
- Natte, zware klei in de winter is de grootste vijand.
- Bloei is er in juni tot augustus; terugknippen na de eerste bloei geeft soms een tweede ronde.
Huid en huisdieren
Wie veel gipskruid verwerkt, kan contactdermatitis krijgen; handschoenen zijn dan verstandig. Voor dieren is het risico klein. De ASPCA beschouwt de plant als onschadelijk voor hond, kat en paard en waarschuwt alleen voor een lichte buikstoornis met overgeven of dunne ontlasting als een dier ervan eet.