Een plant van droge hellingen
Echte lavendel, Lavandula angustifolia, hoort bij de lipbloemenfamilie, net als tijm, rozemarijn en salie. Hij groeit van nature op droge, stenige en vaak kalkrijke berghellingen in het westelijke Middellandse Zeegebied. Het is een halfheester: onderaan houtig, bovenaan met zachte scheuten. De smalle, grijsgroene bladeren blijven in de winter aan de plant.
Van juni tot augustus verschijnen aren met kleine violetblauwe bloempjes, waar bijen, hommels en vlinders op afkomen.
Lavandin, Lavandula × intermedia, is een kruising van echte lavendel met spijklavendel. Die planten zijn forser, bloeien later en worden veel gekweekt voor lavendelolie.
Planten in onze tuin
Vorst is voor echte lavendel zelden het probleem. Natte, koude grond in de winter wel. Daarom:
- Kies de zonnigste plek die je hebt.
- Plant in lichte, goed doorlatende grond. Op zware leem of klei meng je ruim grof zand of grind door het plantgat, of plant je op een kleine verhoging.
- Geef geen of weinig mest; op arme grond geurt lavendel sterker en blijft hij compacter.
- In een pot werkt het goed met een afvoergat en een laag grind onderin.
Bekende compacte rassen zijn 'Hidcote', met diep violetpaarse aren, en het iets lichtere 'Munstead'.
Snoeien en drogen
Knip direct na de bloei de verwelkte aren weg, samen met een paar centimeter blad. In het voorjaar geef je nog een lichte vormsnoei. Knip nooit tot in het kale, oude hout, want daar loopt lavendel moeilijk opnieuw uit. Zo voorkom je dat de struik na enkele jaren openvalt.
Wil je drogen, oogst dan wanneer de eerste bloempjes van de aar opengaan. Bind kleine bosjes samen en hang ze ondersteboven op een donkere, luchtige plek. Gedroogde lavendel gaat in geurzakjes voor de kleerkast.
Huisdieren
De ASPCA vermeldt lavendel als giftig voor honden, katten en paarden. De stoffen linalool en linalylacetaat kunnen misselijkheid, braken en een verminderde eetlust geven. Wees vooral voorzichtig met geconcentreerde lavendelolie in huis.