Zoals de natuur hem maakte
In het wild, in het zuiden van Frankrijk, de oostelijke Pyreneeën en het noordoosten van Spanje bloeit de wilde leeuwenbek roze tot purper. Vaak zit er een gele vlek op de onderlip, die bijen de weg wijst. Een roze leeuwenbek uit de tuin lijkt dus het meest op dat origineel. Kwekers hebben er wel veel nuances bij gemaakt: lichtroze, zalmroze, perzik en een fel kersenroze, soms tweekleurig.
Hoe de bloem werkt
De bloem is gesloten. Een hommel landt op de onderlip, duwt die met zijn gewicht naar beneden en kruipt naar binnen. Daar komt hij met zijn rug tegen de meeldraden en neemt hij stuifmeel mee naar de volgende bloem. Kleine insecten zijn te licht om de bloem te openen. Kinderen kennen het spelletje: knijp zachtjes in de zijkanten en de 'bek' gaat open en dicht.
Zelf zaaien
- Zaai in februari of maart binnen. Druk de fijne zaadjes aan, maar dek ze niet af.
- Plant na de ijsheiligen in mei buiten, op een zonnige plek.
- Knip de top in als de plant een tiental centimeter is, dan wordt hij voller.
- Lage rassen passen in potten op een balkon, lange rassen in een snijbloemenhoekje.
In de vaas
Roze leeuwenbekken houden ongeveer een week, soms langer als je goed snijdt. Kies een aar waarvan de onderste bloemen open zijn en de bovenste nog knop zijn. Zet de stelen meteen in water met snijbloemenvoedsel en bewaar ze rechtop. Liggende stelen buigen hun top op korte tijd omhoog. Haal verwelkte bloempjes onderaan weg, dan blijft de aar fris.
Roze leeuwenbekken passen mooi bij Moederdag in mei, als je zelf gekweekte of vroege kasbloemen hebt. Ze zijn volgens de ASPCA niet giftig voor honden en katten.