Een vlinderbloemige van de Pacifische kust
De vaste lupine (Lupinus polyphyllus) groeit van nature in het westen van Noord-Amerika, van Alaska en Brits-Columbia tot Californië. In de eerste helft van de negentiende eeuw kwam hij naar Engeland, en van daaruit werd hij een geliefde tuinplant in de hele gematigde wereld. De plant wordt zestig centimeter tot anderhalve meter hoog en heeft opvallend handvormig blad met negen tot zeventien smalle blaadjes.
Van eind mei tot in augustus verschijnen dichte bloemtrossen, die vooral door hommels worden bezocht.
De wilde vorm bloeit meestal blauw tot paars. De vele kleuren in tuinen, van wit en geel tot roze, rood en tweekleurig, komen van de Russell-lupinen. De Engelse kweker George Russell kruiste de vaste lupine met verwante soorten en kreeg zo vollere, dichtere trossen.
Zandgrond of klei?
Volgens de Royal Horticultural Society wil een lupine een open, zonnige plek en grond die goed water doorlaat en neutraal tot licht zuur is. Lichte zandgronden, zoals je die in de Kempen vindt, voldoen daar goed aan. Op zware, natte klei, zoals in de polders, gaat de plant vaak al na een paar jaar achteruit.
Werk daar grof zand of compost in, of kies een verhoogd bed.
Mest is nauwelijks nodig. Net als erwten en bonen leeft de lupine samen met bacteriën in knolletjes aan de wortels, die stikstof uit de lucht binden. Daarom wordt de lupine ook als groenbemester gezaaid.
Giftig en soms woekerend
- Alle delen van de lupine zijn giftig, vooral de zaden. Ze bevatten bittere alkaloïden. Draag handschoenen bij het snoeien en zaaien, en laat kinderen niet met de peulen spelen.
- De plant is ook giftig voor vee.
- In landen als Zweden, Noorwegen, Finland en Zwitserland geldt de vaste lupine als invasief. Knip uitgebloeide trossen dus weg voor ze zaad zetten, zeker als je tuin aan een berm of natuurgebied grenst.
Door uitgebloeide trossen af te knippen, krijg je bovendien vaak een tweede, kleinere bloei.