Een oud geslacht
Magnolia is een groot geslacht van bomen en struiken uit Azië en Amerika, genoemd naar de Franse botanicus Pierre Magnol. Het is een stamboom met diepe wortels: magnolia's ontstonden lang voor er bijen waren en werden en worden vooral door kevers bestoven. Dat zie je aan de bloem. Ze heeft geen duidelijke kelk en kroon, maar gelijkvormige bloemdekbladen die spiraalsgewijs rond een kegelvormig hart staan.
De kleuren gaan van zuiver wit via roze tot diep purperrood.
In tuinen zie je vooral Magnolia × soulangeana, een kruising met grote komvormige bloemen, en de kleinere stermagnolia (Magnolia stellata) met smalle, stervormige blaadjes.
De juiste plek
De Royal Horticultural Society raadt een plek in de volle zon aan, beschut tegen wind, met vruchtbare, vochthoudende en goed doorlatende grond. Veel soorten houden van licht zure tot neutrale grond. In onze streken is late nachtvorst het grootste risico: bloemen die in een koude nacht in april openstaan, kleuren bruin of zwart.
Vermijd daarom laaggelegen hoeken waar koude lucht blijft hangen, en plant vroege bloeiers liever bij een beschermde muur.
Planten, mulchen en snoeien
- Plant tussen de herfst en het voorjaar, als de grond niet bevroren is.
- Geef jonge exemplaren de eerste jaren regelmatig water, zeker tegen een muur waar weinig regen valt.
- Breng jaarlijks organisch materiaal aan, maar laat een kraag van ongeveer tien centimeter rond de stam vrij om rot te voorkomen.
- Snoei bladverliezende magnolia's tussen midzomer en vroege herfst, zodat ze minder bloeden. Groenblijvende soorten snoei je in het voorjaar.
Een jonge magnolia die nog niet bloeit, heeft vaak gewoon tijd nodig. Sommige planten bloeien pas na enkele jaren rijk.
Veilig voor huisdieren
Volgens de ASPCA is de magnolia voor honden, katten en paarden niet giftig. Gevallen bloemblaadjes op het gazon zijn dus geen probleem voor je hond. Een dier dat veel plantmateriaal eet, kan wel licht maagongemak krijgen.