Een tabaksfamilielid uit Zuid-Amerika
Petunia's zijn nachtschadeachtigen, net als tomaat en aardappel. Het geslacht komt uit het zuiden van Zuid-Amerika, en de naam gaat vermoedelijk terug op een Braziliaans woord voor tabak. In 1823 staken de eerste planten de oceaan over. De tuinpetunia uit het tuincentrum is een kruising van de witte Petunia axillaris met een violette soort, P. integrifolia.
Ook Belgische kwekers brengen geregeld nieuwe rassen op de markt. Omdat de plant zich zo vlot laat kruisen, werken ook wetenschappers er graag mee.
Welk type past bij jouw plek?
- Grootbloemige rassen geven de meest opvallende bloemen, maar na een stevige zomerbui hangen ze er gehavend bij.
- Veelbloemige en kleinbloemige types hebben kleinere bloemen en herstellen sneller na regen.
- Hangende en kruipende petunia's vullen een hangpot of laten een balkonbak overlopen.
Wie op een open, winderig balkon woont, kiest beter uit de tweede of derde groep.
Van zaaitafel tot balkonbak
Kwekers zaaien petunia's al in januari of februari onder glas. Zelf koop je ze meestal als jonge plant in het voorjaar. Tegen vorst kunnen ze niet: zet ze pas buiten als de nachten veilig zijn, in Vlaanderen doorgaans na de IJsheiligen half mei. Knijp bij het planten het topje van elke scheut af, dan wordt de plant voller.
Geef een warme plek in de volle zon; in de schaduw groeien de stengels slap uit en komen er weinig knoppen.
Zomeronderhoud
Geef liever om de paar dagen een flinke gietbeurt dan elke dag een scheutje, en houd het blad droog bij vochtig weer. Bemest minstens maandelijks, in kleine bakken gerust vaker. Ziet de plant er in augustus lang en kaal uit, snoei de scheuten dan tot ongeveer de helft terug. Na enkele weken verschijnen er weer knoppen.
Let op bladluis en slakken. Voor wie een hond of kat heeft: de ASPCA rekent petunia's tot de niet-giftige planten.