Uit de Noord-Amerikaanse prairie
Elke Rudbeckia-soort is inheems in Noord-Amerika. Botanici erkennen er een dertigtal, allemaal composieten, met een hoogte die per soort varieert van vijftig centimeter tot drie meter. Opvallend is het bolle of kegelvormige hart; daarom spreken Amerikanen van coneflower of black-eyed Susan. De naam is een eerbetoon van Linnaeus aan twee Zweedse botanici, vader en zoon Rudbeck.
De vader legde in Uppsala de oudste botanische tuin van het land aan.
De bekendste soorten
- Rudbeckia hirta is meestal eenjarig, soms tweejarig, en wordt dertig centimeter tot een meter hoog. Kwekers maakten er rassen van in geel, oranje, rood en brons. Het is de staatsbloem van Maryland.
- Rudbeckia fulgida komt elk jaar trouw terug; 'Goldsturm' is een bekende goudgele selectie voor de border.
- Rudbeckia laciniata is een hoge vaste plant voor achteraan in een grote border.
Kweken in een Belgische tuin
- Kies volle zon; in lichte schaduw bloeit hij minder rijk.
- Vaste soorten houden van vruchtbare grond die in de zomer niet uitdroogt.
- Plant of zaai na de IJsheiligen; de eenjarige R. hirta zaai je binnen voor.
- Knip uitgebloeide bloemen weg om de bloei te verlengen van juli tot in oktober.
- Deel vaste pollen om de paar jaar in het vroege voorjaar.
Voor bijen en vogels
De bloemen trekken honingbijen aan. Laat in de herfst een deel van de zaadhoofdjes staan: ze geven de wintertuin structuur en vogels pikken er de zaden uit. Herten en konijnen laten rudbeckia meestal links liggen. Als snijbloem gaat rudbeckia ongeveer een week tot tien dagen mee. Twijfel je na het eten van een plant door je huisdier, dan kun je het Antigifcentrum bellen op 070 245 245.