Een struik van de Balkan
De gewone sering hoort bij de olijffamilie, net als de jasmijn en de es. In het wild groeit hij op rotsige heuvelhellingen op de Balkan. In tuinen wordt hij meestal drie tot vier meter hoog, maar exemplaren van zeven meter zijn bekend. Het blad is lichtgroen, glad en hartvormig. In april en mei verschijnen pluimen van buis- of trechtervormige bloempjes, meestal lichtpaars en soms wit.
Het hout is hard en fijn, en het kernhout heeft de kleur van de bloem.
Kleuren uit Nancy
Tuinrassen gaan van wit tot donkerpaars, vaak met dubbele bloemen. Een groot deel daarvan komt van de Franse kweker Victor Lemoine uit Nancy, wiens rassen nog altijd in Belgische tuinen staan. Wie kleur zoekt, vindt op de pagina's over witte, roze en rode sering meer over de afzonderlijke tinten.
Planten en snoeien
- Plant tussen de herfst en het vroege voorjaar, op een zonnige, open plek.
- De grond moet goed doorlatend en neutraal tot kalkrijk zijn.
- Snoei direct na de bloei: de bloemen voor volgend jaar groeien op het hout van dit jaar.
- Snoei niet te hard, anders krijg je vooral blad.
- Verwijder uitlopers van de onderstam bij geënte struiken.
Let op seringenmineermot, meeldauw en seringenziekte, een bacterie die zwarte vlekken op jonge scheuten geeft. Een jaarlijkse mulchlaag verbetert de grond.
Vermeerderen
Zaaien, stekken of afleggen levert bij de sering zelden goede planten op. Beter werken wortelstekken van zo'n dertig centimeter, in stukken verdeeld en begin maart een tiental centimeter diep geplant.
In de vaas
Een afgesneden sering gaat drie tot vijf dagen mee. Snijd in de koelte, haal het blad grotendeels weg en zet de takken direct in koel water. De sering staat niet op de lijst van giftige planten van de ASPCA, maar laat dieren er niet aan knagen.