Tweejarig, en toch elk jaar terug
De stokroos hoort bij de kaasjeskruidfamilie. Over de herkomst zijn de bronnen het niet eens: Nederlandstalige noemen Turkije, Engelstalige het zuidwesten van China. Zeker is dat de plant al eeuwen in onze tuinen staat. Botanisch is het een tweejarige of kortlevende vaste plant. In het eerste jaar maakt het zaad alleen een rozet van grote, ronde bladeren; pas het jaar daarop schiet er een stengel van anderhalf tot tweeënhalve meter uit, met bloemen tot dertien centimeter breed.
Omdat de plant zich vlot uitzaait, lijkt ze een vaste waarde, al zijn het telkens nieuwe planten.
De ideale plek: tegen de gevel
Stokrozen willen een zonnige, warme plaats zonder natte voeten. Een muur op het zuiden is perfect: hij houdt warmte vast, breekt de wind en geeft steun. Daarom staan ze zo vaak in smalle geveltuintjes. Veel Vlaamse steden en gemeenten laten toe dat je een strook voor je huis uitbreekt voor zo'n geveltuin; vraag wel eerst bij je gemeente welke regels gelden.
- Bind de stengel op een paar plaatsen losjes aan een stok voordat hij echt de hoogte in gaat.
- De bloei duurt van juni tot in september; de bloemen gaan langs de stengel van onder naar boven open.
- Hommels, bijen en vlinders komen massaal op de open bloemen af.
Roest
De bekendste kwaal is stokroosroest (Puccinia malvacearum), een schimmel die oranje vlekjes op het blad maakt en zich vooral in natte zomers uitbreidt. Pluk aangetast blad weg, giet op de grond en niet over de plant, en ruim in de herfst alle dode resten op. Roest staat lelijk, maar de bloei gaat meestal gewoon door.
Veilig voor dieren
De ASPCA zet Alcea rosea bij de niet-giftige planten voor honden, katten en paarden. Een stokroos is dus een veilige keuze voor een tuin met huisdieren, of voor een weide-afsluiting waar paarden langs grazen.