Een prairieplant met een misleidende naam
De rode zonnehoed komt uit het oosten van Noord-Amerika, waar hij op prairies en open plekken groeit. Het geslacht Echinacea telt ongeveer tien soorten en dankt zijn naam aan het Griekse woord voor egel, naar het stekelige hart van de bloem. Ondanks het woord 'rood' in de Nederlandse naam zijn de lintbloemen bij de wilde plant paarsroze.
Ze staan rond een roestbruine, bolle kegel die na de bloei hard en stekelig wordt.
Een vaste plant voor de nazomer
In de tuin wordt de plant zeventig tot honderdtwintig centimeter hoog. Hij bloeit vooral in juli en augustus en vaak tot in september, op een moment dat veel vroege vaste planten al uitgebloeid zijn. Zo overbrugt hij in de border de periode tussen de zomerbloeiers en de herfstasters.
- Plant in volle zon, in grond die water goed laat weglopen.
- Eenmaal gevestigd doorstaat de plant een droge zomer zonder veel hulp.
- Geef jonge planten het eerste seizoen geregeld water.
- Plant in het voorjaar, zodat de wortels voor de winter stevig vastzitten.
Voor bijen, vlinders en vogels
Hommels, honingbijen en vlinders zoeken de bloemen op voor nectar. Laat de uitgebloeide hoofdjes in de herfst staan: de zaadjes worden door vinkachtigen gegeten, en de donkere kegels geven de winterse border structuur, zeker als er rijp op ligt. Knip de oude stengels pas in het vroege voorjaar weg, net voor de nieuwe scheuten verschijnen.
In de vaas en als middel
Gesneden zonnehoed blijft ongeveer een week tot tien dagen mooi en past goed in een losse zomerbos. Echinacea wordt ook verkocht als middel tegen verkoudheid. Het onderzoek daarnaar geeft geen eenduidig beeld, en de grote regelgevende instanties hebben zulke producten niet als bewezen veilig en werkzaam goedgekeurd.
Neem je medicijnen, overleg dan eerst met je arts of apotheker.
Voor katten geldt de zonnehoed als niet giftig. Een hond die veel van de plant eet, kan wel last krijgen van zijn maag.