Drie wilde soorten in onze bossen
Het geslacht Anemone telt ongeveer 120 soorten. De naam komt van het Griekse woord voor wind. In onze streken groeien drie soorten in het wild: de witte bosanemoon (Anemone nemorosa), de gele anemoon (Anemone ranunculoides) en de blauwe anemoon (Anemone apennina). De bosanemoon is veruit de bekendste.
In het Hallerbos en andere oude loofbossen kleurt hij de bodem wit nog voor de bomen blad dragen, en op natuurlijke plekken wijst hij erop dat een bos al heel lang bestaat.
De anemoon uit het boeket
De anemonen die je in winter en voorjaar bij de bloemist ziet, zijn bijna altijd Anemone coronaria. Die soort komt uit het oosten van het Middellandse Zeegebied en groeit uit harde, zwarte knolletjes. De bloem meet 3 tot 8 centimeter, bij moderne rassen tot 10, en heeft een opvallend donker hart. Kwekers onderscheiden de enkelbloemige De Caen-rassen, ooit in Frankrijk geselecteerd, en de vollere St Brigid-rassen met Ierse wortels.
Herfstanemonen
Een derde groep bloeit pas op het eind van de zomer. De zogenaamde Japanse anemonen komen eigenlijk uit China en de rest van Oost-Azië; botanici plaatsen ze nu in het geslacht Eriocapitella. Ze worden tot een meter hoog en bloeien van juli tot oktober in roze en wit, op een moment dat veel vaste planten al uitgebloeid zijn.
Voorzichtig met het sap
Alle anemonen bevatten protoanemonine, een stof die huid en slijmvliezen kan irriteren. Draag handschoenen als je gevoelige handen hebt, en zet een vaas buiten bereik van kinderen, katten en honden. Heeft iemand van de plant gegeten, bel dan het Antigifcentrum op 070 245 245. Snijanemonen houden het langst op een koele plek, met geregeld vers water en een stukje van de steel eraf.