Van Mexico naar de Kempen
Het geslacht Dahlia telt een tiental wilde soorten, verspreid van Mexico tot Colombia. Het hoort bij de composietenfamilie, net als de zonnebloem. Zijn naam verwijst naar Andreas Dahl, een Zweedse plantkundige die bij Linnaeus studeerde. Uit die paar wilde soorten hebben kwekers minstens twintigduizend variëteiten geselecteerd.
In Vlaanderen zie je de bloem het spectaculairst in Loenhout, waar het bloemencorso volgens Wikipedia het grootste van België is.
Welke vorm kies je?
- Enkelbloemige dahlia's met een open hart: bijen en hommels kunnen er goed bij.
- Pompondahlia's: kleine, perfect ronde bolletjes.
- Cactus- en semicactusdahlia's: smalle, opgerolde bloemblaadjes die als stekels uitsteken.
- Waterleliedahlia's: vlakke, sierlijke bloemen.
- Decoratieve dahlia's: grote, gevulde bloemen die soms groter zijn dan een hand.
Knollen en vorst
Dahlia's groeien uit knolachtige wortels die geen vorst verdragen. Plant ze pas buiten als de kans op nachtvorst voorbij is, meestal vanaf half mei. In de herfst laat je de plant staan tot de eerste vorst het blad zwart kleurt. Dan snijd je de stengels af, graaf je de knollen uit, laat je ze opdrogen en bewaar je ze koel, donker en vorstvrij, bijvoorbeeld in een kist met droge potgrond in de kelder of garage.
Controleer ze in de winter een paar keer op rot of uitdroging.
In de vaas
Een dahlia gaat na het snijden nauwelijks verder open. Snijd daarom bloemen die al bijna volledig open zijn, liefst 's morgens vroeg. Zet de stelen meteen in water. Reken op vijf tot acht dagen vaasleven. Dahlia's ruiken niet, wat ze ideaal maakt voor een eettafel.