Geen lelie, wel een aronskelk
De lepelplant (Spathiphyllum) hoort bij de aronskelkfamilie (Araceae), dezelfde familie als de calla en de anthurium. Het geslacht telt ongeveer veertig soorten uit Mexico tot tropisch Zuid-Amerika en uit Maleisië tot het westen van de Grote Oceaan. Het witte, lepelvormige deel is een schutblad; de echte bloempjes zitten piepklein op de kolf ervoor.
In de handel heet hij ook vredeslelie, maar met de echte lelie (Lilium) heeft hij botanisch niets te maken.
Licht, water en warmte
- Licht: hij overleeft in een donkere hoek, maar bloeit het rijkst bij helder, indirect licht. Felle zon geeft brandplekken.
- Water: houd de potgrond vochtig, niet doorweekt, en laat de bovenlaag tussen twee gietbeurten iets opdrogen.
- Warmte: overdag 20 tot 29 graden, 's nachts een paar graden minder. Onder 15 graden lijdt hij.
- Voeding: om de zes tot acht weken in het groeiseizoen, sterk verdund.
Problemen oplossen
Bloeit hij niet, dan staat hij meestal te donker of is hij jonger dan een jaar. Bruine bladranden wijzen op te veel voeding of op een kluit die te ver is uitgedroogd. Hangt de hele plant slap, dan heeft hij dorst; na een gietbeurt richt hij zich snel op. Het vaakste probleem is echter wortelrot door te veel water: laat nooit water in de sierpot staan.
Krijg je hem als blijvend aandenken bij een afscheid, dan blijft hij met die zorg jarenlang mooi.
Huisdieren en kinderen
De lepelplant bevat onoplosbare calciumoxalaatkristallen. Volgens de ASPCA geeft knabbelen bij honden en katten een branderige mond, tong en lippen, overvloedig kwijlen, braken en slikproblemen. Het gaat om irritatie in de mond, niet om de nierschade die echte lelies bij katten veroorzaken. Kauwt een kind op een blad, dan kan het Antigifcentrum (070 245 245) advies geven.