Geen lelie, wel een aronskelk
Zantedeschia aethiopica komt uit Zuid-Afrika, Lesotho en Eswatini, waar hij in drassige grond langs beken en vijvers groeit. In het Engels heet hij calla lily, maar het is geen lelie: de plant hoort bij de aronskelkfamilie. Wat je de bloem noemt, is een schutblad tot vijfentwintig centimeter lang dat zich als een trechter om een gele kolf vouwt.
Op die kolf zitten de echte, piepkleine bloempjes, die een zwakke zoete geur hebben. De plant zelf wordt zestig centimeter tot een meter hoog, met grote pijlvormige bladeren.
Het geslacht Zantedeschia telt acht soorten, allemaal uit centraal en zuidelijk Afrika. De klassieke witte calla is de grootste; de gekleurde calla's komen van kleinere soorten. Grote teelt voor de snijbloemenmarkt gebeurt onder meer in Californië, Colombia, Nieuw-Zeeland en Kenia.
Calla's inkopen
Of je nu voor een feest, een rouwstuk of je eigen vaas koopt, let op een paar punten:
- Kies stelen waarvan het schutblad net open is en de punt nog licht naar binnen krult.
- De steel moet stevig en glad zijn, zonder slijmerige of bruine onderkant.
- Kleine bruine vlekjes op het schutblad worden in de vaas niet beter.
- Reken op ongeveer een tot twee weken vaasleven bij goede zorg.
Calla's hebben weinig water nodig in de vaas: een laagje van een paar centimeter volstaat. Een steel die diep in het water staat, wordt zacht en gaat rotten. Snijd hem schuin af met een scherp mes, niet met een schaar, en zet de vaas koel.
Rouw en huisdieren
De witte calla wordt traditioneel geassocieerd met afscheid, maar ook met huwelijken. In een Belgisch rouwstuk zie je hem vaak naast witte rozen en chrysanten.
Voor katteneigenaars is er een belangrijk verschil met echte lelies (Lilium): een calla veroorzaakt geen nierschade. Hij is wel giftig. Volgens de ASPCA bevat hij onoplosbare calciumoxalaatkristallen, die bij honden en katten een branderige mond, kwijlen, braken en slikproblemen geven.