Liefde, maar ook respect
In de bloementaal hoort rood bij echte liefde en hartstocht. Een rode roos op Valentijn, bij een aanzoek of op een trouwverjaardag spreekt dus voor zich. Wil je iemand bedanken of feliciteren zonder dat het romantisch overkomt, dan is een gemengde bos met rood, wit en groen meestal veiliger dan een bos van uitsluitend rode rozen.
De rode roos die roze is
Een van de oudste 'rode' rozen is Rosa gallica 'Officinalis', ook bekend als apothekersroos of de rode roos van Lancaster. Wie hem in bloei ziet, merkt dat de bloemen in werkelijkheid halfgevuld en dieproze zijn, met een sterke geur. De soort Rosa gallica komt in het wild voor van de Middellandse Zee tot in de Kaukasus, vormt lage, uitlopende struiken en overleeft temperaturen tot ongeveer min vijfentwintig graden.
Het helderrood van moderne rozen is pas later door kruisen en selecteren ontstaan. Daarom vind je nu rassen van scharlaken tot diep fluwelig bordeaux.
Een bos rode rozen kiezen
- Knijp zacht in de knop: een stevige knop gaat langer mee dan een die al slap aanvoelt.
- Kijk naar de buitenste bloembladen. Die beschermen de bloem tijdens transport en mogen wat gehavend zijn; je haalt ze thuis weg.
- Donkerrode rassen kunnen bij warmte aan de randen zwart verkleuren. Een koele kamer voorkomt dat.
Thuis in de vaas
Haal de rozen meteen uit de verpakking. Snij met een scherp mes twee à drie centimeter schuin van elke steel en zet ze in een schone vaas met lauw water en snijbloemenvoedsel. Hangt een kopje na een dag, dan zit er vaak lucht in de steel. Snij de steel dan onder water opnieuw in en leg de hele roos een uur in een bak water.
Ververs het water geregeld, dan heb je een tot twee weken plezier van je bos.
Rozen staan bij de ASPCA als niet giftig voor honden, katten en paarden. Wel kunnen de stekels een poot of snuit openhalen.