Bergbloemen uit het zuiden
Het geslacht Crocus is familie van de iris. Het telt tientallen soorten, de meeste uit berggebieden in het Middellandse Zeegebied. De bekendste in tuinen is de voorjaarskrokus, Crocus vernus, met wilde groeiplaatsen in de Pyreneeën, de Alpen en de Balkan. Hij wordt tien tot vijftien centimeter hoog en bloeit in paars, wit, blauwviolet of gestreept.
De grote tuincultivars van deze soort zijn groter dan andere gekweekte krokussen.
Een kleinere, nog vroegere soort is de boerenkrokus of Crocus tommasinianus, met zilverlila tot roodpaarse bloemen en een witte bloembuis. Hij verwildert makkelijk in gazons. De saffraankrokus, Crocus sativus, bloeit in de herfst en levert de dure saffraan.
Knollen planten
- Plant de knollen in de herfst, rond Allerheiligen is daar nog volop tijd voor.
- Plant ze zo'n acht centimeter diep, met de punt naar boven.
- Zon is belangrijk, want de bloemen gaan pas open als het licht erop valt; de bodem mag niet drassig zijn.
- Plant in groepen van minstens twintig, dan zie je ze van ver.
- Laat de grasmaaier staan tot het krokusblad geel is geworden, zodat de knol kracht kan opbouwen.
Krokussen in gras breiden zich via broedknolletjes elk jaar wat uit. Ze zijn bovendien een van de eerste stuifmeelbronnen voor bijen.
Krokus of herfsttijloos?
De ASPCA waarschuwt dat elk deel van een voorjaarskrokus bij een dier overgeven, diarree en kwijlen kan uitlokken. Een veel groter gevaar is de herfsttijloos (Colchicum autumnale), die Engelstaligen verwarrend genoeg autumn crocus noemen. Daarvan kan een dier hevig gaan braken, bloed in de ontlasting krijgen en lever-, nier- of beenmergschade oplopen.
Je herkent het verschil aan de meeldraden: een krokus heeft er drie, een herfsttijloos zes. Bij vergiftiging bel je het Antigifcentrum op 070 245 245.