De oorspronkelijke calla
Bij de witte calla hoefden kwekers geen kleur te maken: het grote, roomwitte schutblad is zoals de soort in het wild groeit. Zantedeschia aethiopica staat in zuidelijk Afrika met zijn voeten in natte grond, en die liefde voor water merk je ook in de tuin. Het geslacht is genoemd naar de Italiaanse plantkundige Giovanni Zantedeschi.
Enkele bekende witte cultivars:
- 'Crowborough' verdraagt kou beter dan de gewone soort en is daardoor de klassieke keuze voor een tuin in een koeler klimaat.
- 'Green Goddess' heeft een schutblad dat van wit naar groen verloopt en bloeit lang.
- 'Pink Mist' is wit met een roze waas onderin het schutblad.
'Crowborough' en 'Green Goddess' kregen beide een onderscheiding van de Royal Horticultural Society.
Van bruidstuil tot rouwstuk
Weinig bloemen schakelen zo makkelijk tussen feest en rouw als de witte calla. De strakke trechtervorm wordt traditioneel geassocieerd met zuiverheid en elegantie. In een bruidstuil zie je vaak een handvol lange stelen, samengebonden met een lint. Bij een afscheid volstaat soms één calla op de kist of in een rouwstuk.
In Ierland wordt de witte calla al bijna een eeuw met Pasen gedragen ter nagedachtenis van wie in de Paasopstand omkwam.
In de tuin en in de vaas
Als tuinplant groeit de witte calla graag aan de rand van een vijver of in een vochtige border, in zon of lichte schaduw. In een Belgische winter is een plant in pot veiliger: zet hem voor de eerste vorst in een vorstvrije, lichte ruimte en geef dan veel minder water. Een plant in de volle grond kun je met een dikke laag mulch of stro tegen de vorst beschermen.
In de vaas heeft een witte calla genoeg aan een paar centimeter water. Witte schutbladen tonen snel kneuzingen, dus pak de stelen onderaan vast. Zo heb je er tot twee weken plezier van.
Wie een kat heeft: de calla is geen echte lelie en tast de nieren niet aan, maar volgens de ASPCA geven de calciumoxalaatkristallen bij honden en katten wel een pijnlijke, branderige mond en braken.