Een kenmerk van goed hooiland
De gewone of wilde margriet groeit in gemaaide graslanden: hooilanden, dijken en wegbermen. In België geldt hij als kenmerkende soort van schraal tot matig voedselrijk hooiland. Waar veel margrieten staan, wordt het grasland meestal weinig bemest en een of twee keer per jaar gemaaid. Op zandige grond met wat leem of klei doet hij het goed.
Hij kiemt graag op kale plekjes in het gras, bijvoorbeeld op een molshoop.
Herkennen
- Een hoofdje van twee tot ruim zeven centimeter breed, met vijftien tot veertig witte straalbloemen rond een geel hart van buisbloempjes.
- Een rechte, weinig vertakte stengel, meestal 30 tot 80 centimeter hoog.
- Donkergroen, getand blad, onderaan met een steel, hogerop stengelomvattend.
Verwar hem niet met het madeliefje (Bellis perennis), dat plat in het gazon groeit en veel kleiner blijft. De grote tuinmargriet (Leucanthemum × superbum) heeft duidelijk grotere bloemhoofdjes. De naam margriet komt via het Grieks margarites, parel.
In de tuin
Wil je margrieten in je tuin, zaai dan een stukje bloemenweide in een zonnig hoekje en maai pas na de bloei. De plant verspreidt zich ook via korte wortelstokken. In een rijk, vaak gemaaid gazon verdwijnt hij snel; in een schraal stukje gras blijft hij jaren terugkomen. Bijen, zweefvliegen en kevers bezoeken de bloemen.
In de vaas en voor dieren
Margrieten blijven ongeveer een week mooi als je ze 's ochtends snijdt en meteen in water zet. Pluk in natuurgebieden niets; gebruik bloemen uit eigen tuin. De ASPCA rekent margrieten onder de oude naam Chrysanthemum tot de planten die bij honden en katten braken, diarree, kwijlen en huidirritatie kunnen geven.